Op bezoek bij The Highland Soap Company in Fort William

We hadden die week een huisje gehuurd in Caol, een plaatsje naast Fort William, en dat was niet zo’n romantisch stenen optrekje op een heuvel maar gewoon een rijtjeshuis in een woonwijk, met een smalle voordeur en een klein tuintje ervoor. Heerlijk gewoon, en je woont er even tussen de mensen die er echt wonen.

En vanaf daar reden we die ochtend naar The Highland Soap Company, want ik had een afspraak staan met Archie, een van de eigenaren, voor een rondleiding door de werkplaats.

Ik was best wel gespannen. Ik verkocht hun spullen toen pas een jaar, en je loopt daar dan niet binnen als klant die even een blokje zeep komt halen maar als degene die het in Nederland verkoopt, en dan vraag je je toch af wat ze van je gaan vinden, of ze het wel de moeite waard vinden om er een middag voor uit te trekken, of je een beetje serieus genomen wordt.

Ik was er met mijn partner en mijn zoon. Hoe ik het merk ooit in Oban ontdekte staat in deze blog.

Eerst koffie met Archie

Archie ving ons op en we zijn eerst een kop koffie gaan drinken in hun Larder Café.

Ik had zo’n rondleiding verwacht waarbij iemand een verhaaltje afdraait dat hij die week al vier keer verteld heeft, met een vast rondje en een vast grapje erbij, maar in plaats daarvan kregen we gewoon de tijd en zaten we al snel gewoon te praten.

Archie vertelde dat dit het land van zijn familie is geweest, en dat het de bedoeling was om alles in dit ene gebouw onder te brengen, de verkoop van de producten, het Larder Café en de werkplaats bij elkaar. Alleen werd dat al snel te klein omdat ze harder groeiden dan ze hadden bedacht, dus moesten ze voor de productie ergens anders iets zoeken, en is dit gebouw de winkel met het café geworden.

Daar zat ik dus met een kop koffie te horen hoe hun bedrijf zo hard was gegroeid dat hun eigen plannen het niet bijhielden, en toen was die spanning wel weg.

De fabriek

Daarna zijn we in de auto gestapt, want de fabriek zit niet achter het café maar in Caol, en dat is dus precies het dorpje waar ons huisje stond. We hadden die hele week naast de zeep geslapen zonder dat we het wisten.

En fabriek zet ik bewust tussen aanhalingstekens, want zo voelt het er helemaal niet.

Er is geen lopende band en er is geen machine die de flessen aan elkaar rijgt, er staan gewoon werktafels en daar staan mensen aan, en toen wij er waren waren ze net bezig met de scheerzeep van Whisky & Honey, met zijn tweeën aan een tafel vol potten die er stuk voor stuk met de hand vol gaan. Handgemaakt is daar dus ook echt handgemaakt, en dat is iets wat je pas een beetje gaat geloven als je het een keer hebt staan kijken.

En het lag er allemaal zo netjes bij, alles per stap bij elkaar zodat je aan de tafels kon aflezen hoe ver iets was, aan de ene kant de zeep die nog moest drogen en verderop de stapels die al klaarstonden om ingepakt te worden, en dat inpakken doen ze er trouwens ook gewoon met de hand.

Wat ik me vooraf had afgevraagd, is hoe het daar nou zou ruiken, want zoveel verschillende geuren die in hetzelfde pand gemaakt worden, dat zou zomaar een dikke wolk kunnen zijn waar je na tien minuten hoofdpijn van krijgt.

Dat viel enorm mee, en dat is nou precies wat je merkt als iets met natuurlijke ingrediënten gemaakt wordt. Je komt zo’n winkel of werkplaats binnen en je ruikt meteen waar je mee te maken hebt, want synthetische geuren zijn scherp en die overheersen alles en blijven in je neus hangen, en dit was juist zacht en uitnodigend. Je kunt er geen losse geuren in aanwijzen en het is ook geen allegaartje, je loopt er binnen en je wilt er eigenlijk gewoon even blijven staan.

Zelf een blok snijden, en dat viel tegen

Na de rondleiding zijn we weer teruggereden naar het Larder Café, want daar zit een apart gedeelte waar ze de cursussen zeep maken geven, en daar mochten wij zelf een blok snijden.

De zeep begint namelijk vloeibaar, die gaat in een mal en hardt daar uit tot een lange baar, en die baar gaat vervolgens door een snijder die er in één keer een hele rij blokken van maakt. Daarna mogen die blokken nog niet weg, want ze moeten eerst vier tot zes weken liggen drogen, en bij elke stapel staat een datum zodat ze in één oogopslag kunnen zien wat er klaar is.

Ik heb zelf ook wel eens zeep gemaakt, alleen nooit in zulke grote baren, dus ik dacht dat ik ongeveer wel wist wat me te wachten stond en dat dat snijden vooral een leuk plaatje zou opleveren. Nou, dat viel tegen, want zo’n baar is een stuk steviger dan hij eruitziet en je moet er echt flink wat kracht voor gebruiken voordat je er doorheen bent.

Sindsdien pak ik zo’n blok toch net even anders vast.

Hoe het er verder aan toeging

Nadat we Archie hadden bedankt voor zijn tijd zijn we in datzelfde café gaan lunchen, en die lunch was heerlijk, en ook dat is er allemaal biologisch tot de koffie aan toe.

Wat me het meest is bijgebleven, is hoe gemoedelijk en rustig het er allemaal aan toeging. Iedereen was vriendelijk en open, en dat zijn de Schotten sowieso, maar er werd nergens gehaast en niemand keek op zijn horloge. We hebben buiten nog een tijd staan praten met een medewerker die zat te lunchen, gewoon omdat we elkaar tegenkwamen.

En ze hebben ons flink uitgelachen, want wij zijn daarna de omgeving in gegaan om onze eigen foto’s te maken en dat doe je in allerlei rare standjes, half liggend in het gras en op je knieën in de berm, en dat is blijkbaar een vermakelijk gezicht. We hebben er zelf ook hard om gelachen.

We hebben onze foto’s gemaakt bij de rivier de Lochy, bij de ruïne van Old Inverlochy Castle verderop en bij een whiskystokerij vlakbij, allemaal plekken waar je toch al uit de auto zou stappen. En we kregen wat producten mee zodat we die foto’s konden maken.

En als je er zelf een keer komt

Ga langs, want er is een winkel met het hele assortiment, er staat een wasbak waar je de handzepen gewoon kunt uitproberen, en er is dat Larder Café waar je goed kunt eten en uitkijkt op Ben Nevis. In het gedeelte waar ze de cursussen geven staat soms iemand te snijden of te mengen terwijl jij ernaar kijkt.

En kom je er voorlopig niet, dan is dat ook precies waarom mijn webshop bestaat. Ik bestel rechtstreeks bij hen in Fort William en het komt van diezelfde tafels, alleen hoef jij er geen dagreis voor te maken.

Wil je er meer over weten, of heb je zelf een winkel of een praktijk en wil je ze in je eigen assortiment opnemen, laat het me dan gerust weten.

Waarom ik ermee doorga

Ik verkocht hun spullen al voordat ik er ooit was geweest, dus overtuigd was ik allang, maar sinds die dag vertel ik het anders.

Niet omdat het op de verpakking staat, maar omdat ik weet aan welke tafel het gebeurt.